Ta strona rysuje skale w rzeczywistej wielkości na ekranie telefonu: linijkę, grzebienie skoku i klin do średnic. Wystarczy, żeby rozpoznać gwint tam, gdzie nie ma ani suwmiarki, ani wzornika do gwintów — na budowie, w polu, przy cudzej maszynie.

• Położyć telefon płasko, ekranem do góry, a część na stole obok niego. Skale są narysowane blisko krawędzi panelu, żeby można było przysunąć do nich gwint, nie kładąc metalu na szkle.
• Jeżeli część musi jednak leżeć na ekranie, przykryć go przezroczystą folią lub plastikową koszulką: gwint rysuje hartowane szkło, zwłaszcza gdy w wierzchołkach jest piasek.
• Patrzeć prosto z góry. Spojrzenie z ukosa przesuwa obraz i niepostrzeżenie dodaje do średnicy milimetr lub dwa.
• Trzymać gwint tuż przy ekranie, a nie nad nim: im większy odstęp, tym większy błąd od kąta patrzenia.
• Przetrzeć ekran i część. Złączki przychodzą naoliwione, a tłusta smuga zasłania skalę.
• Podkręcić jasność. Motyw dzienny ma większy kontrast; w ciemności wygodniejszy jest motyw nocny — przełącznik jest w nagłówku.

Sto milimetrów. Służy do sprawdzenia kalibracji, jeżeli pod ręką jest zwykła linijka.

Przyłożyć gwint do zębów i znaleźć grzebień, na którym wierzchołki pokrywają się na całej długości, a nie tylko w jednym punkcie. Jeżeli dwa grzebienie wydają się pasować, spojrzeć na skrajne zęby — tam widać różnicę.

Włożyć gwint zewnętrzny w klin i przesuwać, aż dotknie obu linii. Podpis w tym miejscu to średnica zewnętrzna. Obok wydrukowane są oznaczenia gwintów, które tam trafiają: jeżeli są dwa, rozróżnić je po skoku i zbieżności.

Gdy średnica i skok są znane, pozostaje uszczelnienie. Jak je odczytać i co z czym bywa mylone, opisano w artykule o rozpoznawaniu gwintów.

Do „Rozpoznawanie gwintów”